گزارشی از كاش مى خواند مرا...

اوست بيحال و نزار ،بهر اوييم نديم             كاش مى خواند مرا  همچو ايام قديم

زير لب زمزمه ها مى گويد ،شب و هر لحظه روز      

جگرم سخت از اين ميسوزد، از چنين ناله و اين حالت و سوز

بس نحيف است تن بيمارش ، همچو پژمرده گلى پاك و تميز

باز مى گردد همان شور و نشاط ، بر چنين ساحت والا و عزيز ؟

اى خداوند كريم ، اى سزاوار ثنا     كه بخواهى تو وجود ، و نخواهى تو فنا

نعمت و معجزه و عشق  ز توست       تو  خوشش  كن ،   شادش

كه   پدر    باز    ز جا   برخيزد       درد  و  غم  باز  رود از يادش